Publiczna Szkoła Podstawowa
im. Tadeusza Kościuszki w Błędowie

ul. Stary Rynek 9; 05-620 Błędów
tel: 486680356; bledow@home.pl
Szukaj
Temat
  Zarejestruj się Home  ·  Tematy  ·  Pliki  ·  Twoje konto  ·  Wyślij artykuł  ·  Top 10  
Menu
· Strona główna
· Archiwum artykułów
· Blogi
· Ciekawe strony
· Encyclopedia
· FAQ
· Forum
· Galeria
· Kontakt
· Pliki
· Poleć znajomym
· Statystyki
· Wyślij artykuł
· Zarządzanie kontem

Zawartość
·nasza szkoła
·świetlica szkolna
·Biblioteka i czytelnia
·plan lekcji
·samorząd uczniowski
·klasy
·nauczyciele
·pedagog
·psycholog
·dydaktyka
·absolwenci
·informator trzecioklasisty

Logowanie
Witaj, Anonymous
Pseudonim
Hasło
(Zarejestruj się)
Członkostwo:
Ostatni: ibuziq
Nowe dzisiaj: 13
Nowe wczoraj: 24
Wszystkie: 4343

Na stronie:
Gości: 400
Użytkowników: 0
Razem: 400

Spotkanie z Sokratesem
Wysłano dnia 31-05-2006 o godz. 19:52:17 przez admin

Nauka Anonymous napisał "
Dość dawno temu, bo 21 listopada ubiegłego roku w naszym gimnazjum odbył się konkurs filozoficzny. Nie cieszył się on jednak zbytnim zainteresowaniem, gdyż uczestniczyła w nim tylko jedna osoba. Zastanawiacie się pewnie, kim jest ta tajemnicza persona? Tak, tak, to byłam ja :). Jako, że udało mi się przejść do etapu drugiego, za zadanie miałam napisać pracę na wybrany spośród podanych temat. Nie ukrywam, że było to nie lada wyzwanie, a czy podołałam mu? Owoce moich zmagań z filozofią znajdziecie poniżej ^^.


Temat : Portret filozofa. Napisz charakterystykę Sokratesa.


„Wiem, że nic nie wiem” - słowa te padły z ust postaci, która niewątpliwie bardzo wyraźnie zaznaczyła swoją obecność na kartach historii filozofii – Sokratesa. pojawiwszy się na scenie filozoficznej, zrewolucjonizował dotychczasowe poglądy i przekonania oraz zapoczątkował przełom w filozofii starożytnej. To właśnie za sprawą tego myśliciela zaczęto interesować się antropologią, na dalszy plan odsuwając zagadnienia kosmologiczne. Dlatego też nie bez powodu Sokrates od setek lat uważany jest za niedościgniony wzór filozofa. Przyjrzyjmy się zatem jego sylwetce.

Sokrates urodził się w roku 470 p.n.e. w stolicy Grecji, Atenach. Jego ojcem był rzeźbiarz Sofronikos, matką zaś – akuszerka Faenarete. Sokrates był człowiekiem wykształconym – pobierał bowiem lekcje literatury, retoryki, dialektyki, a także muzyki i gimnastyki.. Opisywano go jako niskiego i brzydkiego, z czego sam często żartował. Zanim został filozofem, pracował jako rzeźbiarz.

Poślubił on Ksantypę, kobietę słynną z racji swego trudnego charakteru i ciętego języka – nic więc dziwnego, że między małżonkami często dochodziło do ostrej wymiany zdań. Jedna z nich stała się nawet tematem anegdoty – ponoć po zakończeniu kłótni, zirytowana Ksantypa wylała dzban wody na głowę Sokratesa, co ten skwitował, mówiąc: „Po burzy zawsze nadchodzi deszcz”.

Życie z Ksantypą miało jednak także swoje dobre strony – nauczyło bowiem filozofa cierpliwości, przekonany był również, że radząc sobie z własną żoną, poradzi sobie z każdym człowiekiem. Owocem tego nietypowego związku było trzech synów : Lamprokles, Sofronikos oraz Meneksenos.

Z przekazów uczniów Sokratesa znamy jego poglądy na temat małżeństwa, ukształtowane w głównej mierze przez związek z Ksantypą. W pismach filozofów doby sokratejskiej, można odnaleźć wiele informacji na ten temat. O jego krytycznym stosunku do małżeństwa świadczą następujące słowa: „Nie nazywaj człowieka nieszczęśliwym, dopóki się nie ożeni.”; „Tak czy inaczej – żeń się. Jeśli znajdziesz dobrą żonę, będziesz szczęśliwy, jeśli złą – zostaniesz filozofem.”; „Czy się ożenisz czy nie, będziesz żałował swego wyboru”.

Mimo iż Sokrates koncentrował się głównie na rozwoju intelektualnym, nieobce było mu również żołnierskie życie – brał bowiem udział w trzech bitwach II wojny peloponeskiej : pod Potideą, Delium oraz Amfipolis. Wykazał się wówczas ogromną odwagą, ratując swego przyjaciela Alkibiadesa. Za ten czyn, wedle „Uczty” Platona, miał on być odznaczony. Odmówił jednak przyjęcia tego wyróżnienia, w zamian proponując udekorowanie nim Alkibiadesa. Niejednokrotnie imponował też wytrzymałością – ponoć podczas zimowych wypraw wojennych maszerował bez płaszcza i obuwia, zaś na sympozjonach, choć to raczej mniej chlubne, nikt nie potrafił pokonać go w piciu wina.

Sokrates był patriotą . Starał się sumiennie wypełniać swe powinności wobec ojczyzny i respektować panujące w niej prawa. Nie brał jednak udziału w życiu politycznym Aten, ponieważ demokrację uważał za ustrój pełen wad. Jak twierdził : „Byłem naprawdę zbyt szczery, by być politykiem i żyć”.

Kierując się słowami sentencji widniejącej na jednej z bram delfickiej świątyni, Sokrates dążył do „poznania samego siebie”. Za podstawę ludzkiego szczęścia uważał cnotę (gr. arete) – jednakże pojmowaną jako moralne dobro, nie zaś tężyżnę fizyczną czy też odwagę. Była ona dla niego tożsama z wiedzą (episteme) [„Sądził przecież (Sokrates), że każda cnota jest wiedzą.” 1] Głosił, że człowiek świadomy, zdający sobie sprawdę z tego, czym jest dobro nie może czynić zła - „Mówił dalej, że ani ci, którzy posiadają wiedzę (tj. wiedzę o cnotach) nie wybiorą zamiast nich niczego innego, ani też ci, którzy jej nie posiadają nie mogą ich dokonywać, lecz jeśli nawet spróbują, to błądzą” 2. Złe postępowanie było jego zdaniem wyłącznie skutkiem niewiedzy i ignorancji („Jest tylko jedno dobro – wiedza, i tylko jedno zło – ignorancja.”). Pogląd ten nazwany został intelektualizmem etycznym. W odnalezieniu prawdy pomagać miał ludziom daimonion (gr. duch opiekuńczy, istota boska), wewnętrzny głos, ustrzegający przed popełnieniem błędu.

Życie swe poświęcił Sokrates działalności nauczycielskiej (choć jak sam powiedział: „Nie mogę nikogo niczego nauczyć, mogę tylko sprawić, by zaczęli myśleć”.). Wiedzę przekazywał przez rozmowę. Lubił przechadzać się po Atenach i zagadywać przypadkowo napotkanych ludzi. Aby pomóc im odnaleźć prawdę, dyskutując posiłkował się dwoma wypracowanymi przez siebie metodami. Pierwsza z nich, elenktyczna (od gr. elenktikos – zbijający, badawczy) polegała na początkowym przyjęciu tezy rozmówcy, a następnie stopniowym udowadnianiu jej absurdalności poprzez zadawanie kolejnych pytań. Przykładem zastostowania tej metody jest dialog Laches, przedstawiający rozmowę Sokratesa i dwóch ateńskich wodzów (w tym właśnie tytułowego Lachesa). Filozof spytał mężczyzn, co ich zdaniem czyni człowieka dzielnym żołnierzem. Następnie, zadając im pytania, udowodnił, że podana przez nich definicja odwagi i przykłady odważnych czynów są niezgodne z ich innymi poglądami dotyczącymi zachowań dowodzących o czyjejś odwadze.

Druga z metod to metoda maieutyczna (gr. maieutikos – położniczy). Polegała ona na zadawaniu pytań w taki sposób, by pomóc rozmówcy w odkryciu prawdy ukrytej w jego wnętrzu, gdyż jak zakładał Sokrates – każdy człowiek posiada intuicyjną wiedzę o dobru. Metodę tę nazwano położniczą, gdyż filozof stosując ją, wcielał się w akuszerkę, pomagającą w narodzinach prawdy.

Gdy filozof miał 70 lat, oskarżono go o bezbożność i demoralizację młodzieży. W trakcie procesu, skorzystał z przysługującego mu prawa obrony i wygłosił słynną już mowę obrończą, spisaną przez Platona. Zaznaczył w niej jednak, że jeśli zostanie uniewinniony, dalej będzie toczył dysputy z Ateńczykami. Dlatego też został skazany na śmierć, jednak myśl o niej nie napawała go strachem („Bać się śmierci jest tym samym, co mieć się za mądrego nim nie będąc”.). Po ogłoszeniu wyroku, Sokratesa osadzono w więzieniu. Odwiedzający go przyjaciele nalegali, by zdecydował się na ucieczkę, lecz nie usłuchał ich i wypił podaną mu cykutę.

Sokrates zmarł w roku 399 p.n.e. Człowiek ten miał ogromny wpływ na dalszy rozwój filozofii. Jego uczniami byli wybitni myśliciele jak Platon, Ksenofont, Arystyp, Antystenes oraz Euklides z Megary. To na ich przekazach opieramy swą wiedzę o Sokratesie, gdyż on sam nie pozostawił po sobie żadnych pism. Zacytuję na końcu jedną z sentencji zapisanych przez jego podopiecznych - „Nie warto żyć życiem przez nas niepoznanym.”. Myślę, że te słowa Sokratesa z pewnością warto wprowadzić we własne życie i zgodnie z nimi poznawać je, tak jak ten wielki grecki myśliciel.



1 Arystoteles, „Etyka eudamejska” 1216b

2 Ksenofont, „Wspomnienia o Sokratesie” III 9,5



Bibliografia :

1. „Słownik myśli filozoficznej”, Michał Kuzak, Sławomir Rzepczyński, Tomasz Tomasik, Dariusz Sikorski, Tadeusz Sucharski, wyd. Park

2. http://www.in2greece.com

3. http://en.wikipedia.org

4. http://pl.wikipedia.org

5. http://www.wiw.pl

6. http://pl.wikiquote.org



Gosia "Millka" Jakubowska, kl. IIIb



"

 
Pokrewne linki
· Więcej o Nauka
· Napisane przez admin


Najczęściej czytany artykuł o Nauka:
Następstwa ruchu obiegowego i obrotowego Ziemi


Oceny artykułu
Wynik głosowania: 3.8
Głosów: 10


Poświęć chwilę i oceń ten artykuł:

Wyśmienity
Bardzo dobry
Dobry
Przyzwoity
Zły


Opcje

 Strona gotowa do druku Strona gotowa do druku


Komentarze są własnością ich twórców. Nie ponosimy odpowiedzialności za ich treść.

Komentowanie niedozwolone dla anonimowego użytkownika, proszę się zarejestrować

 


 

PHP-Nuke Copyright © 2005 by Francisco Burzi. This is free software, and you may redistribute it under the GPL. PHP-Nuke comes with absolutely no warranty, for details, see the license.